اگر رفتم تو یادم کن.

اگر مردم تو خاکم کن

اگر ماندم تو این دنیا

                        با مهر خود تو شادم کن

مثل شقایق زندگی کن ،کوتاه اما زیبا

مثل پرستو کوچ کن،فصلی اما هدفمند

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند....:به خاطر چه زنده ای

                           و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

صدام بزن ای عشق

نذار منو تنها

یه تار موی تو

می ارزه به دنیا

نمی دونم چی شد

که بردی از یادم

شدم مثل اشکات

از چشمت افتادم

چرا منو نخواستی

من که برات می مردم

تمومه زندگیمو

به دست تو سپردم

نمی شه باور من

که رفتی از بر من

خیال تو پر گرفت

نمیره از سر من

 دلا با کسی آشنایی مکن

                            اگر می کنی بی وفایی مکن

به هر کس که لاف محبت زدی

                              از او تا قیامت جدایی مکن

عید همگی مبارک نماز روزه هاتون قبول

اگر آسمان شبی بی ستاره باشد مرا خیالی نیست

       چون.....

                   تو تنها ستاره ی آسمان منی....!

گمشده ای دارم

در آن سوی کوه های بلند

در آن سوی آبهای طوفانی

در آن سوی دشت های وسیع

و نه

شاید

 در همینجا

در همین شهر

روی همین خاک کوه آذین

او

در هر کجا که باشد

گمشده ی من است

و شما

او را خواهید شناخت

در هر کجا که ببینید

او ترکیبی از ستارگان است

                              بدون چراغ خیابان ها

ترکیبی از گلهای باغچه است

                              بدون حصارهای دور آن

ترکیبی از چهره ی خورشید است

                              بدون تاریکی  دود شهر

او

کسی است

که می داند

             درخت

                     چرا خشک می شود

             خورشید

                      چرا غروب می کند

             و سنجاقک

                      چرا می میرد      

او

گمشده ای است

که فلق را

         می ستاید

زندگی را

           حس می کند

و با شفق

           کنار می آید

چون

او

نیمه تاریک ماه را

                  می شناسد

به همان اندازه

که نیمه روشن آن را

                         می شناسد

گمشده ی من

می داند

که باز

       چرا اوج می گیرد

و کبوتر

         چرا بالاتر نمی رود

و

چرا

وقتی خورشید

                 طلوع می کند

ماه  

     پنهان می شود

او

خوب می داند

که فرق

ستاره و شهاب

در چیست

که فرق

آبی آسمان و دریا

کدام است

چون او

گمشده ی من است

گمشده ای

            از جنس خاک 

از جنس فولاد

از جنس آب

و از جنس آفتاب

              و شما

                    گمشده ی مرا

                           خواهید شناخت

                                      در هر زمان

                                           که او را ببینید.  

برای من همسفر اکنون فقط کینه است...

آتش نفرت و غم روشن در این سینه است...!

نبودی در فراق شانه هایت به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است

مثل نیلوفر و یاس

ساقه ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگ دل است

آن که روا میدارد

جان این ساقه نازک را

_دانسته_

بیازارد

خسته و بی پناه گوشه ی این اتاق تاریک؛

 در میان جرقه ای روشن از اشک نشسته ام.

نگاهم در امتداد افق به دنبال نشانی از توست.

تویی که روحت فرسنگها با من فاصله دارد و بهار خسته ی روحم را

با نام پاییز هم آوا کرده است.حتی لحظه ها بدون تو برایم دردناکند.

میدانم که از تو دورم ولی تو در بند بند وجودم جای داری.

تا شامه کنم تازه ز بوی گل و ریحان

خار غم عشق تو چنان ماند به دامان

کین حال نگون بخت مرا نیست به سامان

تو را باید در آن آینه ها دید

درون بهترین افسانه ها دید

تو که با غم چنان بی گانه هستی

تو را باید رها از کینه ها دید

شراب بیغش و ساقی خوشِ  دو دام رهند

که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم ومست ورندونامه سیاه

هزار شکر که یاران شهر بی گنهند...!

گریه و التماس توقشنگی خیالمه

کشتن و آتیش زدنت آخر عشق و حالمه

برای رسیدن به تو پا پیش گذاشتم.خودم را قسمت کردم

تو را سهم تمام رویاهایم کردم.

انصاف نبود تو که می دانستی با چه اشتیاقی خودم را قسمت می کنم،

پس چرا زودتر از تکه تکه شدنم جوابم نکردی؟

برای خداحافظی خیلی دیر بود...خیلی دیر..!

کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت

ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد....!!!

تا توانی رفع غم از خاطری غمناک کن

در جهان گریاندن آسان است، اشکی پاک کن

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامی خوشتر از اینت ندانم

وگر-هرلحظه-رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم

بسی گفتند: دل از عشق برگیر!

که :نیرنگ است و افسون است وجادوست!

ولی ما دل به اوبستیم ودیدیم

که او زهراست اما...نوشداروست

تو در شب تولدت به شعله فوت می کنی

به چشم من که می رسی فقط سکوت می کنی

 اگر کسی در دل توست بگو کنار می روم

گناه کن به جای تو بر سر دار می روم.....!

عشق سنگی است که بر سنگ دگر می چینند

گاه می ماند و ناگاه به هم میریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست اورده است

عشق یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد

روزی که قلبهایی که در کنار هم می تپیدند از هم جدا بشن.

دلهایی که محرم هم بودن محرم دل کس دیگری بشن!!!

عاشقی پیداست از زاری دل        نیست  بیماری  چو بیماری  دل 

علت عاشق ز علتها جداست        عشق اصطرلاب اسرار خداست

من بنده آن کسم که شوقی دارد        بر گردن دل ز عشق طوقی دارد

تولذت عشق وعاشقی کی دانی       این باده کسی خورد که ذوقی دارد

فکر کردم آسمان را میشود تسخیر کرد

                  آب اقیانوس را با  آه خود تبخیر کرد

فکر کردم رفتنت را میتوان از یاد برد

                 هیچ دانستی...؟

                                   دلم را رفتن تو پیر کرد.........!

گفتی محبت کن برو...

باشد خداحافظ ولی

رفتم که تا باور کنی.!     

دارم محبت میکنم..........

 زندگی با تو................زندگی را با تو می خواهم

خنده های دلنشین را بر لبان گرم تو می خواهم

جز تو هرگز باکسی ازعشق امید امروز و فردا نخواهم گفت....

زندگی را با تو می خواهم..............

زندگی بی تو سراسر درد و اندوه است..!

زندگی را با تو می خواهم

                     با تو می خندم...

                                          با تو میگریم.....

               روزی نیز در آغوش

                                        گرم تو.....

                                                   با تو می میرم....!