ترنم باران

taranomezendeghi — Fri, 18 Jan 2008 12:07:08 GMT

من ازدواج کردم کسی نمی خواد بهم تبریک بگه؟؟؟

taranomezendeghi — Tue, 16 Jan 2007 13:15:43 GMT

اگر رفتم تو یادم کن.

اگر مردم تو خاکم کن

اگر ماندم تو این دنیا

با مهر خود تو شادم کن

...

taranomezendeghi — Tue, 16 Jan 2007 13:07:49 GMT

مثل شقایق زندگی کن ،کوتاه اما زیبا

مثل پرستو کوچ کن،فصلی اما هدفمند

مثل پروانه بمی ،دردناک اما عاشقانه

تو

taranomezendeghi — Tue, 16 Jan 2007 13:05:10 GMT

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند....:به خاطر چه زنده ای

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

تنهام نذار

taranomezendeghi — Tue, 31 Oct 2006 16:58:18 GMT

صدام بزن ای عشق

نذار منو تنها

یه تار موی تو

می ارزه به دنیا

نمی دونم چی شد

که بردی از یادم

شدم مثل اشکات

از چشمت افتادم

چرا منو نخواستی

من که برات می مردم

تمومه زندگیمو

به دست تو سپردم

نمی شه باور من

که رفتی از بر من

خیال تو پر گرفت

نمیره از سر من

گمشده

taranomezendeghi — Thu, 19 Oct 2006 16:52:18 GMT

دلا با کسی آشنایی مکن

اگر می کنی بی وفایی مکن

به هر کس که لاف محبت زدی

از او تا قیامت جدایی مکن

عید همگی مبارک نماز روزه هاتون قبول

اگر آسمان شبی بی ستاره باشد مرا خیالی نیست

چون.....

تو تنها ستاره ی آسمان منی....!

گمشده ای دارم

در آن سوی کوه های بلند

در آن سوی آبهای طوفانی

در آن سوی دشت های وسیع

و نه

شاید

در همینجا

در همین شهر

روی همین خاک کوه آذین

او

در هر کجا که باشد

گمشده ی من است

و شما

او را خواهید شناخت

در هر کجا که ببینید

او ترکیبی از ستارگان است

بدون چراغ خیابان ها

ترکیبی از گلهای باغچه است

بدون حصارهای دور آن

ترکیبی از چهره ی خورشید است

بدون تاریکی دود شهر

او

کسی است

که می داند

درخت

چرا خشک می شود

خورشید

چرا غروب می کند

و سنجاقک

چرا می میرد

او

گمشده ای است

که فلق را

می ستاید

زندگی را

حس می کند

و با شفق

کنار می آید

چون

او

نیمه تاریک ماه را

می شناسد

به همان اندازه

که نیمه روشن آن را

می شناسد

گمشده ی من

می داند

که باز

چرا اوج می گیرد

و کبوتر

چرا بالاتر نمی رود

چرا

وقتی خورشید

طلوع می کند

ماه

پنهان می شود

او

خوب می داند

که فرق

ستاره و شهاب

در چیست

که فرق

آبی آسمان و دریا

کدام است

چون او

گمشده ی من است

گمشده ای

از جنس خاک

از جنس فولاد

از جنس آب

و از جنس آفتاب

و شما

گمشده ی مرا

خواهید شناخت

در هر زمان

که او را ببینید.

همسفر

taranomezendeghi — Mon, 02 Oct 2006 11:12:18 GMT

برای من همسفر اکنون فقط کینه است...

آتش نفرت و غم روشن در این سینه است...!

سکوتم را به باران هدیه کردم

تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست

بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن رو برات تکرار کند

و...

تو از اون رسم محبت را بیاموزی...!

شیشه ی دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست

این دل با نگاهی سرد پرپر می شود

با خودم عهد بستم بار دیگر که تو را دیدم....

بگویم....

از تو دلگیرم...

ولی باز تو را دیدم و گفتم:...

بی تو میمیرم.!

ندیدم برتر از سرو تو قدی

به از دریای قلبت جزر و مدی

برو آتش به جان دشمن افکن

تحمل را بود اندازه،حدی

برو ای جان که توفان شد وجودت

که عشق آموز جانان شد وجودت

بدون نام،بودی زیر آتش

خدا می خواست،تابان شد وجودت

گل

taranomezendeghi — Mon, 18 Sep 2006 21:14:18 GMT

دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است

مثل نیلوفر و یاس

ساقه ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگ دل است

آن که روا میدارد

جان این ساقه نازک را

_دانسته_

بیازارد

تو با آن یک کلامت خانه ام را سبز کردی

دل دیوانه ام را عاشق پرواز کردی

تو گفتی آسمان جای من و توست

و بااین جمله عشق آغاز کردی

تو گفتی عشق از لیلی بیاموز

و من لیلا شدم،تو ناز کردی

ومن از آسمان گفتم برایت

تو بی صبرانه رفتن سلز کردی

برایت خواندم از شیرین و فرهاد

دری از عشق دیگر باز کردی

منم تنها در این دریای عشقت

تو تنها رفتی و پرواز کردی

خراب شدی رو سر آرزو هام

تاوان این عشقو من از تو می خوام

راه زندگی

taranomezendeghi — Thu, 14 Sep 2006 22:10:18 GMT

خسته و بی پناه گوشه ی این اتاق تاریک؛

در میان جرقه ای روشن از اشک نشسته ام.

نگاهم در امتداد افق به دنبال نشانی از توست.

تویی که روحت فرسنگها با من فاصله دارد و بهار خسته ی روحم را

با نام پاییز هم آوا کرده است.حتی لحظه ها بدون تو برایم دردناکند.

میدانم که از تو دورم ولی تو در بند بند وجودم جای داری.

در کویر حسرت و غم؛در تلاطم سخت ترین موج های خروشان دریای زندگی.

در هولناک ترین ثانیه هایی که تحرک از دنیا گرفته می شود.

در لحظه ی تماشای دردناک ترین کوچ پرندگان مهاجر از سرزمین دلتنگی ام؛

تنها توئی آرام جان وطبیب آلامم.

پس تو را می خواهم ای مرحم دل مجروحم و ای سپیده ی شب سیاهم.

whit u

taranomezendeghi — Mon, 11 Sep 2006 21:43:18 GMT

رفتم به سحرگاه سوی سبزه و بستات

تا شامه کنم تازه ز بوی گل و ریحان

خار غم عشق تو چنان ماند به دامان

کین حال نگون بخت مرا نیست به سامان

تو را باید در آن آینه ها دید

درون بهترین افسانه ها دید

تو که با غم چنان بی گانه هستی

تو را باید رها از کینه ها دید